Blogs

Op onze website mogen wij blogs van bevriende bloggers met u delen. Wij danken Yvonne Balvers, Rachèlle Stormbroek en Wolter Oosterhuis voor het delen van hun verhalen. De blogs van Rachèlle Stormbroek zijn ook te lezen op de pagina Jong & Inclusief.

Foto van Coco Broeken

Yvonne Balvers

Yvonne (57) heeft al bijna 50 jaar reuma. Ze heeft dus volop ervaring in het leven met een chronische aandoening en schrijft erover.

Over hoe dit invloed heeft op zowel grote als kleine beslissingen en gebeurtenissen in haar leven.

Een leuk leven, met volop (vrijwilligers)werk en creativiteit.

Neem ook eens een kijkje op haar website: EvenYvonne.nl

Rachèlle Stormbroek

Rachèlle Stormbroek (20) studeert Bestuurskunde in Nijmegen. Doordeweeks woont ze in Nijmegen en in het weekend in Zevenhuizen. Naast haar studie is zij lid van de Jongerenraad Zuidplas en bestuurslid van het PGCZ.

Sinds 2017 heeft zij, door een gen mutatie, een chronische alvleesklierontsteking.

Wolter Oosterhuis

Wolter (33) bleek als kind de ziekte retinitis pigmentosa (RP) te hebben. Dat betekent dat zijn blikveld steeds kleiner wordt. Maar wat hij ziet, is wel scherp.

Wolter werkte als leraar op een basisschool, zijn droombaan. Helaas heeft hij daar afscheid van moeten nemen.

In zijn blogs neemt Wolter je mee in zijn leven met zijn vrouw Anja en hun zoon en twee dochters.

11-03-2021

Blog Yvonne Balvers

Hobbels en bobbels

Op mijn scootmobiel rijd ik door mijn woonplaats Gouda. Ik heb reuma en kapotte knieën, vandaar. Je leert je stad zo heel anders kennen dan op de fiets, met de auto of te voet.

Mijn rijstijl is ‘pittig’. Elke hobbel die ik neem voel ik, deels omdat mijn rug versleten is. En deels omdat de Goudse bodem vol oneffenheden zit. De stad is gebouwd op een ondergrond van veen dat langzaam inklinkt. Dus alles zakt, met name de wegen.

Lees verder op EvenYvonne.nl

04-2021

Blog: Wolter Oosterhuis

‘Jij kunt niet autorijden,

want jouw ogen zijn kapot.’

Met een luiertas over mijn schouder en mijn stok in de hand loop ik naar de auto. De kinderen zitten al in hun autostoeltjes op de achterbank, terwijl mijn vrouw Anja de laatste dingen bij elkaar zoekt. Ik ga voor de grap op Anja’s plekje, achter het stuur, zitten om een reactie uit te lokken vanaf achterbank. Die reactie komt meteen:’Neehee gekke papa, dat is niet jouw stoel! Dat is mama’s plekje. Jij kunt niet autorijden, want jouw ogen zijn kapot.’ Ik ga weer op mijn eigen stoel zitten, terwijl op de achterbank het gesprek weer overgaat op de bestemming van de rit: de dierentuin. Er ontstaat een gesprek over het verschil tussen tijgers en leeuwen.


Moeilijk te accepteren

Anja heeft inmiddels afgesloten en haar plek achter het stuur ingenomen, en rijdt de straat uit. Ik moet grijnzen als ik denk aan de opmerking van de meiden: ‘jouw ogen zijn kapot!’. Ik geniet ervan dat ze de wereld nemen zoals hij is. Daar ben ik weleens jaloers op, want ik vind het soms moeilijk om te accepteren dat de situatie is zoals hij is.


Onoverzichtelijke website

Zoals gisteravond nog, toen ik de tickets voor de dierentuin online wilde bestellen. Ik kreeg het niet voor elkaar! De site vinden lukte me nog wel. Toen ik op de site was aangekomen, was het echter een onoverzichtelijk geheel. Bovenin het scherm flitsten allemaal foto’s voorbij en in het midden van het scherm zat een aantal gekleurde balken. Het zag er vrolijk uit, maar voor mij was het niet functioneel.


‘Waar kan ik die tickets bestellen?’

Ik wilde de tickets bestellen, maar ik wist niet waar ik moest zoeken. Nu gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik, naast het feit dat ik slechtziend ben, soms ook een beetje een warhoofd ben. Dat is natuurlijk niet zo’n lekkere combinatie. Ik hoorde gelukkig Anja op de trap, en ik vroeg haar of ze even mee kon kijken. ‘Ik weet nu even niet waar ik die tickets kan bestellen’. ‘Oh gewoon daar!’ Klik klik, en ze heeft het voor elkaar. ‘De kaartjes zijn betaald! Zet jij ze nog even op de mail?’ ‘Dank je wel lieverd! Wat zou ik toch zonder jou moeten!’


‘Online bestellen moet toch mogelijk zijn?’

Toen ze weer weg was, ergerde ik me aan die woorden: ‘Wat zou ik toch zonder jou moeten!’ Ik wil me gewoon zelf kunnen redden. En ik geloof erin dat dit mogelijk kan zijn. Natuurlijk zal ik nooit scheidsrechter kunnen worden… ‘Denk erom heren, want ik HOOR alles!’ Maar het online bestellen van bijvoorbeeld een ticket of je boodschappen, zou toch voor iedereen mogelijk moeten zijn?

10-02-2021

Ingezonden blog door CVSter.nl

Solliciteren met een beperking

Hoe doe je dat?

Een sollicitatie met een chronische ziekte, handicap of beperking? Lees in deze blog tips voor het maken van een cv, sollicitatiebrief en het sollicitatiegesprek.


02-2021

Blog Rachèlle Stormbroek

De uitdagingen van ziek zijn

Gedurende de week voel ik mijn gezondheid achteruit gaan. Ik weet al precies wat er gaat gebeuren. Mijn alvleesklier gaat weer ontsteken en ik kan de planning van de komende weken wel op mijn buik schrijven. Wat kan ik daar van balen.

Ziek zijn is vervelend, maar ik merk aan mezelf dat ik het afzeggen van afspraken het moeilijkste vind van ziek zijn. Iedereen op de hoogte moeten brengen dat ik er weer eens niet bij kan zijn, dat is iets wat nog steeds niet went. Ik baal dan omdat ik het allemaal zo graag wél wil doen. Tegelijkertijd weet ik dat ik al mijn rust moet pakken, aangezien de komende weken volledig aan de morfine zullen zijn.

Een balans vinden tussen wat ik wil en wat ik kan is nog een uitdaging voor mij, maar deze ga ik zeker niet uit de weg. Ik probeer nu met behulp van een psycholoog de balans hierin te vinden. Ook kan ik me nog steeds schuldig voelen om afspraken af te moeten zeggen. Al
moet ik wel zeggen dat die schuld al snel wegneemt, zodra alle kaartjes ballonnen en appjes van mijn lieve vrienden en familie binnenstromen.

Ja, dat is dan het voordeel van ziek zijn, ik besef weer even wat een geluk ik heb met zo’n fijne kring mensen om mij heen.


02-2021

Blog Rachèlle Stormbroek

De uitdagingen van ziek zijn

Gedurende de week voel ik mijn gezondheid achteruit gaan. Ik weet al precies wat er gaat gebeuren. Mijn alvleesklier gaat weer ontsteken en ik kan de planning van de komende weken wel op mijn buik schrijven. Wat kan ik daar van balen.

Ziek zijn is vervelend, maar ik merk aan mezelf dat ik het afzeggen van afspraken het moeilijkste vind van ziek zijn. Iedereen op de hoogte moeten brengen dat ik er weer eens niet bij kan zijn, dat is iets wat nog steeds niet went. Ik baal dan omdat ik het allemaal zo graag wél wil doen. Tegelijkertijd weet ik dat ik al mijn rust moet pakken, aangezien de komende weken volledig aan de morfine zullen zijn.

Een balans vinden tussen wat ik wil en wat ik kan is nog een uitdaging voor mij, maar deze ga ik zeker niet uit de weg. Ik probeer nu met behulp van een psycholoog de balans hierin te vinden. Ook kan ik me nog steeds schuldig voelen om afspraken af te moeten zeggen. Al
moet ik wel zeggen dat die schuld al snel wegneemt, zodra alle kaartjes ballonnen en appjes van mijn lieve vrienden en familie binnenstromen.

Ja, dat is dan het voordeel van ziek zijn, ik besef weer even wat een geluk ik heb met zo’n fijne kring mensen om mij heen.

01-02-2021

Blog Yvonne Balvers

Eigen maatwerk


"Het begon met een stappenteller. Of nee, eigenlijk begon het met het voornemen meer te doen aan bewegen. Daarbij bleek die stappenteller te helpen. En natuurlijk ook de vriendin die elke maandagochtend op de stoep stond om samen met mij een flink rondje te wandelen. Wandelen werd langzamerhand een gewoonte, zodat ik ook zonder stappenteller en zonder vriendin de deur uit ging voor een rondje om. Het standaarddoel van 10.000 stappen per dag haalde ik echter lang niet altijd vanwege actieve reumaontstekingen of vermoeidheid. Mijn stappenteller was dan teleurgesteld in me en liet dat weten ook. ‘Oei, je hebt vandaag je doel niet gehaald, Yvonne!’..."

Lees verder op EvenYvonne.nl

EvenYvonne.nl mandala Octopusachtige

03-11-2020

Blog Yvonne Balvers

Komkommers en mondkapjes

“En daar zitten we dan, midden in de tweede golf. Met iets meer ervaring en kennis dan in die eerste golf. De dagelijkse gang van zaken is een oefening in aanpassen en geduld.

Je de corona voelen? …”

Lees verder op EvenYvonne.nl


09-2020

Blog Rachèlle Stormbroek

Even voorstellen...

Een aantal weken geleden stelde ik voor om een blog bij te gaan houden, om op deze manier ook onze jonge doelgroep aan te spreken. Als jongere loop je namelijk tegen hele andere dingen aan dan een volwassene. Ik moet zeggen dat ik een blog bijhouden nu al een stuk
moeilijker vind dan dat ik dacht. Dat komt vooral omdat ik normaal liever niet de aandacht leg op mijn ‘ziekte’ en al helemaal niet het publiek ervoor opzoek. Maar goed, belofte maakt schuld dus is hier mijn allereerste blog.


Ik zal beginnen met mezelf even voor te stellen.

Ik ben Rachèlle Stormbroek, 20 jaar oud en studeer Bestuurskunde in Nijmegen. Doordeweeks woon ik in een van de leukste studentenhuizen van Nijmegen en in het weekend woon ik bij mijn ouders in Zevenhuizen. Daarnaast ben ik lid van de Jongerenraad Zuidplas en maak ik sinds kort deel uit van het bestuur van het PGCZ.


Dat ik lid geworden ben van PGCZ is natuurlijk niet zonder reden, sinds 2017 heb ik een chronische alvleesklierontsteking. Een gen mutatie zorgt ervoor dat mijn alvleesklier elk moment kan gaan ontsteken. Soms moet ik daarvoor opgenomen worden in het ziekenhuis, maar de laatste keren overleefde ik het gelukkig thuis.


In deze blog wil ik niet alleen laten zien hoe mijn ziekte mijn leven beperkt, maar vooral ook hoe het mijn leven verrijkt. Ik wil niet te veel kijken naar wat er allemaal niet lukt of niet kan, maar juist naar de dingen die wel lukken. Ik denk dat ik op deze manier een positieve
draai aan ziek zijn geef en daar neem ik jullie graag in de volgende blogs in mee.

18-06-2020

Blog Wolter Oosterhuis

De klant naast me kijkt me driftig aan


Vrijdagochtend. Even winkelen. Snel nog de boodschappen in huis halen. We hebben besloten dat we willen barbecueën. Nu ben ik vanwege mijn slechtziendheid gewend dat ik niet ‘even snel’ boodschappen kan doen. Boodschappen doen is met een visuele beperking een uitdaging. Het zou veel sneller gaan als ik het mijn vrouw liet doen, maar ik houd van boodschappen doen. Ik vind koken leuk, en ik wil er zeker van zijn dat ik alles in huis heb, daarom doe ik het liefst zelf de boodschappen.


Onmisbare stok

Het coronavirus heeft het boodschappen doen niet makkelijker gemaakt. Normaal gesproken stop ik de boodschappen in een grote rugzak, en loop daar vol met boodschappen mee door de winkel, als een brugklasser met zijn grote tas op zijn eerste dag op de middelbare school. Maar dan heb ik wel mijn hand vrij om mijn geleidestok vast te houden. Die stok is voor mij onmisbaar. Hoewel ik evengoed zoekend door de winkel ga; slalommend tussen vakkenvullers en andere klanten, om vervolgens dwars door een krat met vleestomaten te wandelen… Maar nu is het verplicht om een winkelwagentje te gebruiken. Daarom neem ik een bolderkar mee de winkel in. Op die manier kan ik de kar achter mij aan door de winkel trekken, en met mijn andere hand mijn stok gebruiken.


Afstand houden

Ik moet ook nog 1,5 meter afstand houden tot personeel en andere klanten. En die klanten hebben nóg meer haast dan een half jaar geleden. Of laat ik het zo zeggen: van ieder komt zijn ware aard naar boven. De een doet zijn best om de maatregelen van het RIVM na te leven, en de ander staat zijn wagentje vol te laden met afbakstokbrood, blikgroente en wc-papier.


Vastpakken en voelen

Ik moet overigens niet te veel op anderen letten, want ik heb mijn ogen hard nodig om het barbecuevlees te vinden. Dingen in de supermarkt krijgen namelijk met enige regelmaat een andere plek. Ik heb Anja en de meiden gevraagd waar ze zin in hadden, en nu moet ik dus wel de juiste hamburgers mee naar huis nemen. Ik sta dus uitgebreid het barbecuevlees te bekijken, en te zoeken of ik het juiste pakje hamburgers heb. ‘Sjonge jonge, jonge schiet toch eens op man’, hoor ik in mijn rechteroor. In denk de stem te herkennen; vast een van mijn vrienden die graag de draak met mij steekt. Ik draai mij om, om hem een bijdehand antwoord te geven, maar het blijkt een onbekende man te zijn, die serieus geïrriteerd is. ‘Gaat ie lekker?’ vraag ik luchtig. Hij kijkt me driftig aan: ‘Je staat te treuzelen, en je zit met je handen overal aan’. Ik ben een beetje beduusd, maar ik moet ergens ook wel lachen. Tja, erg snel ben ik natuurlijk niet, en ik zit inderdaad overal aan, maar dat is wel hoe het voor mij werkt. Ik moet dingen vastpakken om te kunnen voelen en zien wat het is, en ik heb daarvoor wat meer tijd nodig dan ander.


Lekkere hamburger

Later die avond moet ik nog eens denken aan die man in de winkel. Ik zit aan mijn tuintafel, met mijn vrouw en mijn kinderen. Ik grijns, terwijl ik een hap van mijn broodje hamburger neem. ‘Ik ben misschien wat traag, en ik zit dan overal aan, maar het is toch lang geleden dat ik zo’n lekkere hamburger gegeten heb’.